خانه درباره ما ثبت نام ورود تماس با ما

دنیای ایرانیان

شما اینجا هستید : پزشکی و سلامت مقالات پزشکی هر آنچه که باید در مورد دیابت بدانیم

هر آنچه که باید در مورد دیابت بدانیم
هر آنچه که باید در مورد دیابت بدانیم

مقدمه ديابت شايع ترين بيماري متابوليک با شيوعي روبه افزايش است، وجود بيش از 2 ميليون مبتلا در کشور که در نيمي از موارد از بيماري خود بي اطلاعند، و بويژه ديابت نوع 2که تا قبل از بروز بيماري تحت اين نام، مدت ها بدون آن که حضور خود را اعلام کند، با ايجاد اختلال متابوليک ناشي ازبالابودن گلوکز پلاسما، باعث استقرار عوارض عروقي مي شود و تنها چيزي که اين بيوگرافي تاريک را روشن مي سازد، وجود راهکارهاي پيشگيرانه است ديابت يک بيماري غيرواگير است که تعداد زيادي از افراد جامعه به آن مبتلا هستند، ولي نيمي از آنهااز بيماري خود آگاه نيستند ديابت درواقع اختلالي است که در آ‌ن سازگاري بدن با ميزان گلوکز يا همان قند تغيير مي‌کند سلولهاي بدن ما براي انجام فعاليتهاي خود و توليد انرژي ، نياز به گلوکز دارند و براي ورود گلوکز به داخل سلول ، هورموني بنام انسولين که از غده لوزالمعده يا پانکراس ترشح مي شود لازم است . بنابراين اگر انسولين به ميزان کافي توليد نشود ويا انسولين کارايي لازم خود را نداشته باشد گلوکز نمي تواند وارد سلولها شود و ميزان گلوکز در خون بالا مي رود وبه همين دليل به اين بيماري ديابت شيرين نيز گفته مي شود . مقدار طبيعي قند خون در افراد سالم بين 70 تا 110 ميلي گرم در دسي ليتر و در مبتلايان به ديابت بيش از 126 ميلي گرم دردسي ليتراست طبق پژوهش هاي انجام شده، تصحيح شيوه هاي زندگي همراه با يک برنامه آموزشي مداوم در يک دوره زماني 6 ساله باعث کاهش ابتلا به ديابت (نوع 2) در دوسوم مواردشده که نشان دهنده هزينه مؤثر اين روش ها است. بار اقتصادي، اجتماعي، فردي، بالاي ديابت و وجود اقدام هاي پيشگيرانه مفيد ، دلايل محکمي براي مورد توجه قرارگرفتن اين بيماري است انواع ديابت ديابت يا بيماري قند به انواع زير تقسيم مي شود: 1. ديابت نوع 1 ديابت نوع 1 که به طورعمده در سنين کودکي و نوجواني بروزمي کند، يک بيماري اتوايميون است که پانکراس يا همان لوزالمعده قادر به توليد انسولين کافي نيست. ,وبروز سريع علائم باليني، شيوع بسيار کم بيماري و فقدان راه حلي عملي براي پيشگيري يا به تأخير انداختن بروز بيماري، اهميت غربالگري و روش هاي پيشگيري را کم رنگ مي کندافراد مبتلا براي درمان اين نوع بيماري بايد انسولين تزريق کنند. 2. ديابت نوع 2 اما درديابت نوع 2 مقاومت به انسولين مشکل عمده‌اي است که وجود دارد، يا به عبارتي در ديابت نوع دوم بدن نسبت به انسولين مقاومت مي‌کند و انسولين کارايي لازم خود را نخواهد داشت. اين نوع ديابت با چاقي، بيماري‌هاي قلبي، بيماري‌هاي عروقي و ساير مشکلات همراه است. به دليل شيوع بالا، عدم وجود علائم در سال هاي اوليه و وجود راهکارهاي پيشگيرانه مؤثر، اهميت برنامه هاي بهداشتي را دراين خصوص نشان مي دهد اين نوع بيشتر در افراد بالاي 30 سال مشاهده مي شود و اکثر افراد مبتلا به ديابت ، در اين گروه قرارمي گيرند . اين بيماران معمولاً چاق هستند و درمان آنها با برنامه غذايي مناسب، ورزش و يا داروی خوراکي انجام مي شود. 3. ديابت حاملگي اين نوع ديابت ممکن است طي دوران بارداري (بيشتربعد از ماه پنجم بارداري ) ايجادشده، و با اتمام بارداري خودبه خود برطرف مي شود ولي مي تواند ماندگار نيز باشد. در اين افراد احتمال ابتلا به ديابت در آينده بيشتر است. 4. انواع اختصاصي ديابت غالباً به علت بيماري هاي ديگر ايجادمي شود و شيوع آنها بسيار کم است مانند ديابت MODY .که يک نوع کمياب ديابت کودکان است وعلت آن نوعي ژن مي باشد علائم ديابت علائم بيماري عبارتند از: – پرنوشي، – پرادراري، – پرخوري، – کاهش شديد وزن بدون علت موجه(اين علائم در ديابت نوع اول بيشتر ديده ميشود) – تأخير در بهبود زخم ها، – تاري ديد. _حالت تهوع و درد معده تشخيص ديابت آزمون‌ گلوکز ناشتاي پلاسما(FBS) آزمون ارجح براي تشخيص ديابت در کودکان و بزرگسالان غير باردار است که اگر بالاي 126 ميلي گرم در دسي ليتر باشد تشخيصي مي باشد. استفاده از هموگلوبين گليکوزيله در اين زمان براي تشخيص ديابت توصيه نمي‌شود. سه راه براي تشخيص ديابت وجود دارد و هر يک بايد در يک روز ديگر نيز تاييد شود مگر اينکه علايم مشخص هيپرگليسمي وجود داشته باشد. معيارهاي تشخيصي ديابت 1. گلوکز ناشتا يعني به مدت حداقل 8 ساعت دريافت کالري نداشته باشد، بیشتريا مساوی mg/dL 126 باشد. 2. علايم هيپرگليسمي و گلوکز پلاسما در هر زمان mg/dL 200 باشد. هر زمان يعني هر زمان از روز بدون در نظر گرفتن فاصله زماني از خوردن آخرين غذا. علايم کلاسيک هيپرگليسمي عبار‌ت‌اند از پرادراري، پرنوشي و کاهش وزن بدون توجيه 3. گلوکز پلاسماي 2 ساعته mg/dL 200 باشد درطول تست تحمل گلوکز خوراکی(OGTT.) آزمون بايد بر مبناي دستورالعمل سازمان جهاني بهداشت با استفاده از خوراندن يکباره گلوکز حاوي معادل 75 گرم بدون آب (anhydrous) گلوکز آنهيدرو که د‌ر آب حل شده باشد انجام گيرد. هر چند براي تشخيص ديابت آزمون تحمل گلوکز خوراکي 75 گرمي حساس‌تر و تا حدي اختصاصي‌تر ازگلوکزناشتا است. ولي به دليل آساني انجام، مقبوليت از سوي بيماران و هزينه کمتر، گلوکزناشتا آزمون تشخيص ارجح به شمار مي‌آيد. تشخيص پيش‌ديابت اختلال گلوکز ناشتا: گلوکز ناشتاي پلاسما بين mg/dL 125‌-100 اختلال ‌تحمل گلوکز: گلوکز پلاسماي دوساعته بين mg/dL 199-140 IFG و IGT با نام «پيش‌ديابت» شناخته مي‌شوند. هر دو گروه پيش‌ديابت‌ها عامل خطر براي ديابت آتي و بيماري‌هاي قلبي‌- عروقي به شمار مي‌آيند. افراد در معرض خطر تمام زنان و مردان بالاي 30 سال که حداقل يکي از مشخصات زير را داشته باشند در معرض خطرابتلا به ديابت هستند ۱- افرادي که اضافه وزن دارند و يا چاق هستند 2- افرادي که پدر، مادر، خواهر و يا برادر آنها سابقه ابتلا به ديابت دارند. ۳- افرادي که فشار خون مينيمم(يا حداقل) مساوي يا بيشتر از 90 ميلي متر جيوه و فشار خون ماکزيمم(ياحداکثر) مساوي يا بيشتراز 140 ميلي متر جيوه باشد. 4- زناني که سابقه دوبار يا بيشتر سقط خودبه خودي (بدون علت مشخص ) و يا سابقه مرده زايي و يا سابقه به دنيا آوردن نوزاد با وزن بيش از 4 کيلوگرم داشته اند 5. زناني که در يکي از بارداري هاي قبلي خود سابقه ديابت حاملگي دارند. 6. زنان باردار(در هر گروه سني): – درصورتي که خانم بارداري داراي هر يک از علائم سابقه خانوادگي ديابت، مرده زايي، فشار خون بالاو ديابت حاملگي ، دوبار سقط خودبه خودي بدون دليل، زايمان نوزاد با وزن بيش از4کيلوگرم دربارداري هاي قبلي باشد، بدون توجه به سن حاملگي در معرض خطر محسوب مي شود . – خانم بارداري که هيچ يک از علائم فوق را نداشته باشد، از ماه پنجم حاملگي (هفته 24 تا 28بارداري) در معرض خطر است. 7- افرادي که قند خون ناشتا در آنها110 -125 mg/dl است، اختلال قند خون ناشتا دارند و کساني که در آزمايش تحمل قند، دو ساعت پس از مصرف 75 گرم گلوکز، قند خون آنها140 - 199 باشد، اختلال تحمل گلوکز دارند . مجموعه افراد دچار اختلال تحمل گلوکز و اختلال قند خون ناشتا را پره ديابتيک مي نامند. اين افراد در معرض خطر محسوب شده و بايدسالانه جهت انجام آزمايش خون به پزشک مراجعه کنند. عوارض ديابت عوارض ديابت به دو شکل است: ۱- عوارض زودرس (حاد) : که شامل الف- کاهش شديد قند خون بيمار (هيپو گليسمي) ب - کتواسيدوز ديابتي درهردو حالت بايد بيمار را بلافاصله به پزشک يا مرکز درماني رساند. الف - کاهش شديد قند خون علت کاهش قند خون ممکن است به علت مصرف زياد انسولين يا قرص هاي ضد ديابت (کاهش دهنده قند خون)، کم خوردن يا حذف يک وعده غذا و فعاليت زياد ايجادشود. علائم: احساس ضعف يا گرسنگي، رنگ پريدگي، عرق سرد، لرزش ، طپش قلب، سرگيجه وتهوع - استفراغ ، گيجي ،خواب آلودگي ، تشنج و درنهايت بيهوشي است. چه بايد کرد : درصورت مشاهده اين عارضه، چنانچه بيمار بيهوش نشده باشد، مي توانيد به او چندحبه قند يا يک ماده غذايي شيرين بدهيد. اگر بيمار بيهوش بود وي را در وضعي قراردهيد که راه تنفسي او باز باشد . در حالت بيهوشي هيچ ماده غذايي نبايد از طريق دهان داده شود و بلافاصله بايداو را به مراکزدرماني برسانيد. ب - کتواسيدوز ديابتي علت اين عارضه بيشتر به دليل عدم کنترل ديابت نوع يک است ودرواقع يک واکنش بدن است که وقتي بدن قادر به استفاده از گلوکز براي توليد انرژي نباشد چربي را تجزيه کرده وسبب توليد ماده اي به نام کتون مي شود که باعث کتوز واسيدوز متابوليک در بدن مي شود اين پديده شايعترين علت مرگ و ناتواني در کودکان مبتلا به ديابت در تمام دنيا مي باشد . علائم : تشنگي زياد، ادرار زياد، خستگي، ضعف عضلاني، درد شکم، طپش قلب ، افت فشار خون ، اختلالات بينايي، تاري ديد،گيجي و منگي و درنهايت بيهوشي است. چه بايد کرد : درصورت بيهوشي راه تنفسي بيمار را باز نگه داريد و بلافاصله بيمار را به مراکزدرماني برسانيد. نکته مهم : درصورتي که نتوان تشخيص داد که بيمار دچار کاهش قند خون و يا کتواسيدوز ديابتي شده است، اقدام هاي مربوط به کاهش قند خون انجام گيرد و بلافاصله بيمار به مرکزدرماني ارجاع شود. 2. عوارض ديررس (مزمن): اين عوارض (عروقي و عصبي )بعد از چند سال اتفاق مي افتد و شامل : مشکلات چشمي،ناراحتي هاي کليه، ناراحتي هاي قلبي، بي حسي و گزگزکردن دست ها و پاها و نيز دير بهبوديافتن زخم ها به خصوص در پاها که حتي درصورت عدم مراقبت ممکن است به قطع عضو منجرشود هستند. در هر حال توجه داشته باشيد که افراد مبتلا به ديابت بيش از افراد عادي در معرض مشکل هاي مزبور قراردارند . اين مشکل ها درصورت عدم درمان به نابينايي، دياليز يا پيوندکليه، سکته هاي قلبي و مغزي، قطع عضو و درنهايت به مرگ منجرمي شوند. اهميت کنترل دقيق قند خون کنترل دقيق قند خون تظاهر عوارض زودرس و ديررس را کاهش داده و يا بروز عوارض ديررس را به تأخير مي اندازد و درصورتي که عوارض ايجاد شده باشند از ناتواني هاي ناشي از آنها مثل کوري، قطع عضو، نارسايي هاي شديد کليه، سکته قلبي و مرگ پيشگيري مي کند. هموگلوبين گليکوزيله (HbA1C) از آنجايي که HbA1C ميانگين قندخون طي چند ماه گذشته را منعکس مي‌کند و ارزش پيش‌گويي کننده قوي براي عوارض ديابت دارد، بايد به‌طور روتين در تمام بيماران مبتلا به ديابت در ارزيابي اوليه و سپس به طور مداوم انجام شود. اندازه‌گيري HbA1C هر 3 ماه يک بار نشان‌دهنده آن است که بيمار به اهداف کنترل قندخون دست يافته است يا خير. در هر بيمار تواتر انجام آزمون HbA1C بر اساس وضعيت باليني، رژيم درماني مورد استفاده و قضاوت پزشک تعيين مي‌شود. ممکن است در برخي بيماران که وضعيت قندخون آنها پايدار است و در محدوده هدف قرار دارد، انجام آزمون 2 بار در سال کافي باشد، در حالي‌که در بيماران با قندخون ناپايدار و آنهايي که به شدت تحت درمان قرار دارند (براي مثال زنان باردار مبتلا به ديابت نوع 1) ممکن است لازم باشد تواتر انجام آزمون بيشتر از هر 3 ماه يک بار باشد. آموزش هاي لازم براي افراد مبتلا به ديابت 1. کنترل وزن از هر 10 نفر مبتلا به ديابت نوع 2 معمولاً 8 نفر آنها چاق هستند و نياز به کاهش وزن دارند، بنابراين فرد مبتلا به ديابت بايد هميشه وزن خود را در حد طبيعي نگه دارد. ) 2. برنامه غذايي بايد افراد مبتلا به ديابت درباره برنامه غذايي و اين که چه بخورند و چه نخورند و يا مصرف آن را محدودکنند، به طور دقيق آموزش ببينند. نکته هايي که بايد در برنام غذايي اين بيماران رعايت شود عبارتند از: – تعداد وعده هاي غذا را افزايش داده و در هر وعده، مقدار غذاي مصرفي را کاهش دهند و اين مقدار غذاي مصرفي بايد متناسب با فعاليت بيمار باشد. – افراد مبتلا به ديابت هرگز نبايد يکي از وعده هاي اصلي غذاي خود را حذف کنند، به خصوص بيماران لاغر و بيماراني که قرص مصرف مي کنند و يا انسولين تزريق مي نمايند. – از ميوه هاي غيرشيرين و سبزي ها در وعده هاي غذايي به مقدار زياد استفاده کنند. – مصرف ميوه هاي شيرين مانند انگور، خربزه، خرما، توت و همچنين خشکبار شيرين مانند توت خشک، کشمش ، قيسي و مانند آنها را در برنامه غذايي خود محدودکنند. – از حبوبات در برنامه غذايي روزانه بيشتر مصرف کنند. – نان سبوس دار مصرف کنند. – قند و شکر و انواع شيريني مانند آب نبات، شکلات، شيريني، گز، سوهان و امثال آن را مصرف نکنند. – از مواد نشاسته اي مانند نان، برنج، سيب زميني، گندم، جو و ماکاروني به ميزاني که موجب افزايش وزن نشود مصرف نمايند. – مصرف چربي ها را کاهش دهند و به اين منظور از سرخ کردن غذا خودداري و آن را به صورت آب پز و کبابي تهيه کنند. از گوشت هاي کم چربي استفاده کنند و قبل از پخت، چربي گوشت و پوست مرغ را جداکنند . از شير و ماست کم چربي استفاده کرده، براي اين کار شير را جوشانده و پس از سردشدن چربي آن را جداکنند . مصرف تخم مرغ را محدودکرده و از گوشت هاي احشايي مانند جگر، مغز، قلو ه، و کله پاچه کمتر مصرف کنند . به جاي خامه، کره و روغن هاي جامد از روغن مايع و زيتون استفاده کنند. توجه: بعضي از افراد مبتلا به ديابت مي توانند با نظر پزشک معالج خود روزه بگيرند . 3. ورزش و فعاليت هاي جسمي ورزش باعث کارايي بيشتر، کاهش وزن، احساس نشاط و تندرستي مي شود . افزايش فعاليت هاي بدني در کنترل بيماري قند بسيار اهميت دارد . ورزش و فعاليت هاي بدني بايد متناسب با شرايط و وضعيت سلامت شخص باشد و به طور منظم و مستمر انجام گيرد . زمان ورزش بهتر است عصر باشد . اين بيماران مي توانند ورزش هاي سبک مثل نرمش و پياده روي انجام دهند . به هر حال درباره نوع ورزش مي توانند با پزشک خود مشورت کنند. 4. مراقبت از پا مراقبت از پاي فرد مبتلا به ديابت بسيار اهميت دارد. ممکن است دو عارضه براي آنها پيش آيد: – بي حسي و کرختي پا، – عفونت و دير بهبوديافتن زخم و جراحت هاي پا. بنابراين رعايت نکته هاي ذيل در حفظ بهداشت پاي افراد مبتلا به ديابت بسيار مهم است: – هر روز پاهاي خود را با آب ولرم و صابون بشويند و بين انگشتان خود را با حوله نرم خشک کنند. – ناخن هاي پا را کوتاه نگه دارند و بايد ناخن را به طور مستقيم گرفته و کنار نا خن را نگيرند . ناخن نبايد از ته گرفته شود و درصورتي که ديد بيمار مشکل داشته باشد، شخص ديگري ناخن هايش را بگيرد. – جوراب خود را روزانه عوض کرده و از جوراب نخي و ضخيم استفاده کند. – از کفش راحت، پاشنه کوتاه و پنجه پهن استفاده کنند. – در خانه از کفش راحتي و دمپايي استفاده کنند و براي جلوگيري از جراحت هاي احتمالي پا،با پاي برهنه در منزل راه نروند. – پاهاي خود را روزانه از نظر وجود قرمزي، تورم، تغيير رنگ، زخم، ترک خوردگي و ترشح اطراف ناخن بررسي کنند، و براي اين منظور و مشاهده کف پا مي توانند از آينه استفاده نمايند. – از نزديک کردن پاي خود به آتش، بخاري، شوفاژ و هر وسيله گرمايي ديگر خودداري کنند. 5. ترک مصرف دخانيات افراد مبتلا به ديابت که هر نوع دخانيات (سيگار، پيپ، چپق و قليان، جويدن توتون ) مصرف مي کنند، باید براي ترک تشويق شوند. 6. نحوه مصرف و تزريق انسولين بيماراني که انسولين مصرف مي کنند بايد نحو نگه داري، نحو مخلوط کردن، رعايت بهداشت سرنگ ها و محل هاي تزريق انسولين را آموزش ببينند. نحوه نگه داري انسولين بازنشده حتماً بايد در يخچال نگه داري شود، اما انسوليني که در آن بازشده و درحال استفاده است را مي توان در دماي اتاق هم نگه داري کرد، ولي بايد از قراردادن آن در گرماي زياد (بالاي 30درجه ) و يا سرماي شديد (زير 2 درجه ) خودداري کرد . از تکان دادن هاي بيش از حد شيشه نيز بايداجتناب کرد؛ زيرا هر دو مورد باعث ازدست رفتن قدرت اثر دارو مي شود. هرگونه تغيير در انسولين مثل، يخ زدگي و کدرشدن قدرت انسولين را کمترمي کند. نحوه مخلوط کردن درصورتي که بيمار از دو نوع انسولين با اثر سريع(کريستال) و با اثر متوسط (NPH) استفاده مي کند، بايد براي مخلوط کردن آن دو، نکته هاي زير را رعايت کند: – هيچ گونه ماده رقيق کننده و يا داروي ديگري نبايد به مخلوط دو نوع انسولين اضافه شود. – مخلوط انسولين کريستال وNPHرا هم مي توان فوراً تزريق کرد و هم مي توان براي وعده بعدي تزريق نگه داري کرد . البته هنگام استفاده براي وعده بعد بايد سرنگ را بين دست ها حرکت دادتا انسولين مخلوط شود. – هميشه بايد اول انسولين کريستال در سرنگ کشيده شود و بعد انسولينNPH در غير اين صورت ،ساختمان و اثر انسولين کريستال تغييرمي کند. رعايت بهداشت سرنگ ها – درصور ت استفاده مکرر از يک سرنگ، فقط بايد براي همان شخص مصرف شود و استفاده از سرنگ فرد ديگر ممنوع است (زيرا خطر انتقال بعضي از عفونت هاي ويروسي ازطريق جريان خون افزايش مي يابد). – درصورتي که سرسوزن سرنگ قابل جداشدن است، در تزريق بعدي بايد چند بار پيستون سر نگ را با فشار عقب و جلو برد تا انسوليني که در سرسوزن مانده (حدود 5 واحد انسولين ) خارج گرددو سپس اقدام به کشيدن مجدد انسولين شود. – انسولين بايد نيم ساعت قبل از غذاخوردن تزريق شود. محل هاي تزريق انسولين – بايد انسولين را در بافت زيرجلدي قسمت بالاي بازو، سطح جلو و کناري قابل ديد ران ها و در محدوده 5 سانتي متري اطراف ناف تزريق شود. – تزريق نبايد داخل عضله انجام گيرد و بايد حتماً در زيرپوست و در بافت چربي باشد. – تزريق انسولين بايد هر دفعه در يک محل جداگانه انجام شود (چرخشي)، در غير اين صورت ممکن است پوست سفت شود. – سرعت جذب انسولين در محل هاي مختلف متفاوت است، به اين صورت که در شکم جذب از همه قسمت ها سريع تر است، بعد در بازوها و بعد ران ها و در باسن از همه قسمت ها کندترجذب مي شود . بهتر است درصورتي که فرد دو بار تزريق در روز دارد صبح ها روي شکم و شب ها بالاي ران تزريق انجام شود. – هر ورزشي ميزان جذب انسولين را از نواحي تزريق مربوط به آن ورزش افزايش مي دهد، به طور مثال درصورت تزريق در ران ها در هنگام دويدن جذب انسولين سريع تر مي شود. – تغييرات پوستي نواحي تزريق مثل تورم، قرمزي و سفتي باعث کندي جذب انسولين مي شود. 7. نکته هايي که فرد مبتلا به ديابت در هنگام ابتلا به ساير بيماري ها بايد رعايت کند در مواردي که شخص مبتلا به ديابت به بيماري هايي از قبيل سرماخوردگي، تب، اسهال و استفراغ و ... مبتلا شود، بايد اقدام هاي زير را انجام دهد: – درصورت تزريق انسولين نبايد مصرف آن را قطع کند. – اگر قادر به خوردن غذاهاي سفت نيست، بهتر است از غذاهاي مايع مانند سوپ، آش، مايعات غيرشيرين، آب ميوه و يا شير استفاده نمايد. – بايد در زمان بيداري به اندازه کافي استراحت کند. – درصورت ابتلا به عوارض شديد مانند اسهال و استفراغ شديد حتماً به پزشک مراجعه کند. ديابت در بارداري وآموزش بيماران زناني که هرگز مبتلا به ديابت نبوده‌اند ممکن است در دوران بارداري به ديابت مبتلا شوند که به آن ديابت بارداري مي‌‌گويند. تشخيص ديابت بارداري قند خون ناشتا بالاي 95 ويا آزمايش قند خون يک ساعت پس از صرف غذا بالا ي 140 ودوساعت بعد بالاي120 باشد تشخيص ديابت بارداري داده مي شود اين حالت در بارداري نياز به ارزيابي، توجه و درمان ويژه دارد. ديابت بارداري معمولا بعد از زايمان از بين مي‌رود اما ممکن است در بارداري‌هاي بعدي نمايان شود يا ممکن است در سال‌هاي بعد فرد مستعد ابتلا به ديابت نوع دوم شود. خطرات ديابت براي زنان باردار بزرگي يا ماکروزومي جنين (وزن جنين بيش از حد طبيعي) هيپوگليسمي نوزادي (کاهش قندخون در نوزاد) احتمال بيشتر براي سخت‌زايي (زايمان سخت به دنبال بزرگي جنين به دليل اينکه چنين قادر به عبور از لگن مادر نيست) تولد جنين با نقايص مادرزادي افزايش خطر زايمان زودرس يا تولد نوزاد مرده کنترل زنان باردار مبتلا به ديابت آنچه از اهميت خاصي برخوردار است کنترل ديابت قبل از تصميم‌گيري براي بارداري است. بنابراين مراقبت‌هاي قبل از بارداري در زناني که ديابت دارند بسيار ضروري است. کنترل قندخون از بروز خطرات و عوارض ديابت در مادر و جنين مي‌کاهد. درمان ساير بيماري‌هاي مزمن که ممکن است همراه با ديابت اتفاق بيفتند مانند بيماري‌هاي قلبي، پرفشاري خون و بيماري‌هاي عروق خوني محيطي بسيار مهم است و شانس به دنيا آوردن نوزادي سالم را افزايش داده و عوارض مرتبط با بارداري را در مادران کاهش مي‌دهد. بنابراين کنترل منظم قندخون ضروري است. بسياري از داروهايي که براي ديابت استفاده مي‌شود در زنان باردار ممنوع است. پزشک داروهاي خاصي را براي ديابت اين زنان تجويز کرده و درمان‌هايي هم براي کنترل فشار خون همچنين داروهاي رقيق‌کننده خون براي او در نظر مي‌گيرد. گاهي هم ممکن است داروهاي بدون نسخه يا داروهاي گياهي با توصيه پزشک استفاده شود. زنان باردار مبتلا به ديابت نوع دوم ممکن است به انسولين نياز داشته باشند. حتي اگر قبل از بارداري از انسولين استفاده نکرده باشد.

تعداد بازدید از این صفحه : 1184 ساعت و تاریخ انتشار : 00 : 00 : 00 -622/10/10


آخرین مطالب مشابه

رابطه نوع غذا‌خوردن و شخصیتتان را بدانید! چگونه از دست کمردرد رهایی یابیم؟ آیا شرایط جوی می تواند بر بدن تاثیر بگذارد؟ سکته قلبی ، این افراد در یک قدمی سکته قلبی قرار دارند! کاهش کلسترل ، 9 روش برای کاهش کلسترول درمان بیماران کلیوی با سلول‌های بنیادی وارد فاز بالینی شد تب در کودکان را جدی بگیریم چه چیزهایی را در مایکروفر قرار ندهیم؟ سرطان خون و علائم آن کلرپروپامید

شما هم نظر بدهید


جدیدترین مطالب

مطالب پیشنهادی